Adaptacyjny poradnik

Rozmawiajcie ze mną, opowiadajcie czego mogę się spodziewać w przedszkolu, mówcie pozytywnie, zachęcajcie tym co czeka mnie miłego (koledzy do zabawy, nowe zabawki, ciekawe zajęcia, mnóstwo nowych rzeczy których się nauczę i dowiem)
Opowiadajcie mi o planie dnia w przedszkolu, jak będą wyglądały nasze domowe poranki, kto będzie mnie przyprowadzał i odbierał.
Wybierzcie się na spacer przejdźmy razem drogę do przedszkola, zapamiętajmy charakterystyczne punkty – będziemy je mogli rozpoznawać kiedy będziemy iść we wrześniu.
Tłumaczcie czemu idę do przedszkola – bo wy pracujecie, bo uważacie, że to dobre dla mnie i potrzebne dla mojego rozwoju.
Czytajcie mi książki o przedszkolu i rozmawiajcie o nich ze mną np. KICIA KOCIA W PRZEDSZKOLU Anita Głowińska; ZUZIA IDZIE DO PRZEDSZKOLA -MĄDRA MYSZ Eva Wenzel-Burger Liane Schneider; JA NIE CHCĘ DO PRZEDSZKOLA Stephanie Blake; OBRAZKI DLA MALUCHÓW- W PRZEDSZKOLU Sylvie Michelet Emilie Beaumont Nathalie Belineau; BASIA I PRZEDSZKOLE Marianna Oklejak Zofia Stanecka
Ćwiczcie ze mną samodzielność i samoobsługę – to buduje moje poczucie pewności siebie i bardzo ułatwi mi przedszkolny start (ubieranie i rozbieranie, jedzenie, toaleta). Bądźcie cierpliwi kiedy będzie mi to zabierało dużo czasu, bądźcie przy mnie ale nie wyręczajcie.
Nie ukrywajcie przed wychowawcami moich trudności i problemów – tylko jeśli będą je znać, będą mogli mi pomóc.

Stwórzcie nasz własny, domowy rytuał poranny i trzymajcie się go – powtarzalność daje mi poczucie bezpieczeństwa (piosenka, krótkie opowiadanie jak wy chodziliście do przedszkola).
Zarezerwujcie więcej czasu na poranne czynności, pośpiech i nerwowość bardzo utrudnią mi rozstanie.
Ubierzcie mnie w wygodne ubranie, takie które łatwo jest zdjąć w toalecie i takie które mogę bez żalu pobrudzić w czasie odkrywania świata.
Postarajcie się abym zjadł choć małe śniadanie – przedszkolne jedzenie inaczej pachnie i smakuje niż to, które znam mogę potrzebować czasu żeby się do niego przekonać.
Proszę nie spóźniajmy się – poranek w przedszkolu jest pełen uspokajających rytuałów, jest mi dużo trudniej kiedy wpadam spóźniony prosto na śniadanie.

Pożegnajcie się ze mną czule ale szybko, przeciąganie rozstania nie sprawi, że przestanę płakać, a tylko niepotrzebnie mnie rozdrażni i wydłuży przeżywanie rozstania
Ustalcie w domu sposób pożegnania i trzymajcie się go nie przedłużając go np. „buziak, przytulas, piąteczka i idziesz do Pani”.
Jeśli płaczę to jest to mój sposób na poradzenie sobie ze stresem, zwykle szybko zapominam o smutku w przedszkolnej sali wśród kolegów.
Pamiętajcie, że błyskawicznie wyczuję waszą niepewność i rozterki i będę płakać jeszcze mocniej
Życzcie mi „miłego dnia”; „dobrej zabawy” – dzięki temu będę wiedział, że przedszkole to fajne miejsce, któremu ufacie, jeśli powiecie ”przykro mi ale muszę już iść” mogę pomyśleć, że jestem tu za karę.
Zawsze dotrzymujcie danego słowa, nie oszukujcie mnie! Nie wychodźcie ukradkiem, odbierajcie mnie o ustalonej porze.

Pamiętajcie, że nie znam się na zegarku, umówcie się ze mną, że przyjdziecie np. po drugim daniu, po odpoczynku czy podwieczorku – bezwzględnie dotrzymajcie danego słowa. Nie mówcie, że przyjdziecie: niedługo, zaraz, wcześnie, za trzy godziny, bo to dla mnie nic nie znaczy.
Nie pytajcie czy zjadłem obiad, czy płakałem tylko jakie poczyniłem postępy, z czym sobie dobrze radziłem, co sprawiło mi przyjemność. Nie zrażajcie się jeśli odpowiem, że nie wiem, nie pamiętam

Nie porównujcie mnie do innych dzieci, do mojego starszego rodzeństwa – mam prawo przechodzić adaptację tak jak ją przechodzę
Dajcie mi prawo do przeżywania trudnych emocji, do wyrażania mojej tęsknoty i buntu – tylko tak mogę sobie z tymi uczuciami poradzić i wyjść z tego silniejszy.
Nie rozmawiajcie przy mnie o moich ewentualnych trudnościach z adaptacją w przedszkolu – to mi nie pomaga
W okresie adaptacji mogę gorzej sypiać, albo mieć większe zapotrzebowanie na sen, mogę mieć mniejszy apetyt, albo po powrocie z przedszkola być głodny jak wilk, mogę być bardziej rozdrażniony, może roznosić mnie energia albo przeciwnie mogę być bardziej osowiały. To normalne i jeśli będę się czuł Wasze wsparcie to szybko minie.
Jeśli coś Was niepokoi porozmawiajcie z moimi wychowawczyniami, one przeżyły już niejedną adaptację i są ze mną wiele godzin w ciągu dnia.

Wiemy, że powierzają nam Państwo swój najcenniejszy skarb.

Będziemy się o niego troszczyć.

Wszystkim przyszłym przedszkolakom życzymy udanego startu.

Przedszkole nr 441
w Warszawie